در مترو یاد بیتی از مثنوی افتادم. قرائت خاطره ام این شد:

"پیش چشمت می نهی شیشه کبود/ زین سبب دنیا کبودت می نمود"

بعد گوگل کردم درستش این آمد:

"پیش چشمت داشتی شیشه کبود/ زان سبب عالم کبودت می نمود"

شاید اینگونه هست که در دیوانها خطا رخنه میکند.