امروز به بیتی از شاهنامه فردوسی بر خوردم که به دلم نشست:

ستون بزرگی است آهستگی / همان بخشش و داد و شایستگی

و اینجا "آهستگی" یعنی طمانینه و با تانی و دوری از شتاب.