مرحوم کیارستمی "حافظ"ی بیرون داد که فقط گاهی مصراعی از غزلی داشت. به نظرم کار جالبی کرده بود. نسل جدید حوصله خواندن یک غزل کامل را گاهی ندارد. در مصاحبه ای که کیارستمی در باره ی این کتابش کرده می گوید: " به پسرهای خودم گفتم که شعر بخونید که نمی دونید چقدر خوبه وقتی پیر میشید پنجره ای ست به دنیای دیگه. وقتی که دیگه هیچ کاری ازتون بر نمی آد. و پسر بزرگم احمد بهم گفت من هم بهت توصیه می کنم برو کامپیوتر یاد بگیر و برو تو اینترنت ببین که پنجره ایه به جهان". باری در همین مصاحبه یک مصرع خوانده از همین کتابش که به دلم نشست:

"دردم نهفته به ز طبیبان مدعی"